Walid Raad / The Atlas Group |
|
|
Walid Raad/The Atlas Group (°1967, Chbanieh, LB) Walid Raad is een veelzijdig kunstenaar van Libanese origine die sinds het begin van de jaren 1980 leeft en werkt in New York, maar geregeld naar Libanon terugkeert om onderzoek te doen naar de geschiedenis van zijn land. Hij maakt onder andere theaterproducties, multimedia-installaties en films en is verbonden aan verschillende universiteiten. In 1999 richtte hij The Atlas Group op, een onderzoeks- en documentatiecentrum voor de hedendaagse geschiedenis van Libanon, maar tegelijkertijd een kunstenaarscollectief en theatergezelschap. Het opzet van The Atlas Group is het verzamelen en vervaardigen van artefacten en allerhande bronnenmateriaal dat kan helpen de politieke situatie in Beiroet te bevragen. I Think It Would Be Better If I Could Weep. Beiroets kustpromenade stond bij het Libanese regime bekend als de uitgelezen ontmoetingsplaats voor spionnen en samenzweerders. Daarom observeerde de geheime dienst deze omgeving vanaf 1993 vanuit busjes waar frisdranken werden verkocht. Iedere namiddag draaide de operator van camera 17 zijn toestel in de richting van de zonsondergang en liet zo zijn achttien meter brede zone van het strand onbewaakt. In 1996 werd hij ontslagen, maar hij mocht het beeldmateriaal, dat hij in weerwil van zijn functie draaide, houden. Het materiaal werd aan de Atlas Group bezorgd en vormt ongemonteerd het basismateriaal voor I think it would be better if I could weep. Hostage: The Bachar Tapes. (18min 2000) In de jaren 1980 en 1990 volgde de wereld met spanning ‘The Western Hostage Crisis.’ In Libanon werden westerse mannen door Islamitische militanten ontvoerd en gevangen gehouden. Walid Raad doctoreerde met een verhandeling over dit thema aan de universiteit van Rochester. In samenwerking met The Atlas Group registreerde Souheil Bachar een fictieve getuigenis als enige Arabische gijzelaar ten tijde van de gijzelcrisis. Zijn gevangenschap duurde tien jaar. Drie maanden lang zat hij opgesloten met vijf Amerikaanse mannen: Terry Anderson, Thomas Sutherland, Benjamin Weir, Martin Jenco en David Jacobsen. Souheil Bachar vertelt in twee van de in totaal 53 tapes over de culturele en seksuele aspecten van zijn gevangenschap met de westerlingen. Tapes 17 en 31 zijn de enige tapes die vrijgegeven werden voor vertoning buiten Libanon. Terrorisme, bezetting, collaboratie en verzet vormen de thematische bovenlaag van deze werken, maar er wordt geen duidelijk standpunt ingenomen. Het werk is dan ook niet zozeer ethisch als methodisch van inslag. Walid Raads films bevragen het documentaire genre en de verwerking van informatie. Zeker in een context als deze, die gewoonlijk met statistieken bevattelijk wordt gemaakt, zijn het inruilen van waarheidsclaims voor uitdagende ficties en het inzoomen op schijnbaar onooglijke feiten allesbehalve vanzelfsprekende keuzes. Er wordt niet echt iets beweerd en het werk is ook geen samenhangende kritiek, maar voor de matrix met data wordt een raamwerk geschoven waarin verhalen vorm krijgen. |
Walid Raad/The Atlas Group (b. 1967, Chbanieh, Lebanon)
Walid Raad is a multifaceted artist of Lebanese origin who has lived and worked in New York since the 1980s, but regularly returns to Lebanon to research the history of his country. His output includes theatre productions, multi-media installations and films, and he is associated with various universities. In 1999 he founded The Atlas Group, a research and documentation centre for the contemporary history of Lebanon, but at the same time a artists’ collective and theatre company. The purpose of The Atlas Group is the collection and production of artefacts and all sorts of source materials that can interrogate the political situation in Beirut. I Think It Would Be Better If I Could Weep (6:28 min, 2000) Beirut’s shore promenade was thought by the Lebanese regime to be the site of choice for meetings among spies and conspirators. Thus, from 1993 the secret service kept this vicinity under surveillance from vans where soft drinks were sold. Late every afternoon the operator of camera 17 turned his equipment toward the sunset, leaving his 18 metre wide section of the beach unwatched. He was dismissed in 1996, but he was permitted to keep the film material that he had shot in disregard of his function. The material was given to The Atlas Group, and unedited forms the foundation for I Think It Would Be Better If I Could Weep. Hostage: The Bachar Tapes (18 min, 2000) In the 1980s and 1990s the world watched the ‘Western hostage crisis’ tensely. Western men were kidnapped and imprisoned by Islamic militants in Lebanon. Walid Raad obtained his doctorate at the University of Rochester with a dissertation on this theme. In collaboration with The Atlas Group Souheil Bachar recorded a fictional testimony as the only Arab hostage at the time of the crisis. His imprisonment lasted ten years. For three months he was imprisoned together with five American men: Terry Anderson, Thomas Sutherland, Benjamin Weir, Martin Jenco and David Jacobsen. In two of the total of 53 tapes, Souheil Bachar tells about the cultural and sexual aspects of his imprisonment with the Westerners. Tapes 17 and 31 are the only tapes that are approved for showing outside of Lebanon. Terrorism, occupation, collaboration and resistance are the thematic surface layer in these works, but there is no clear point of view taken. The work is therefore not so much ethical as methodological in slant. Walid Raad’s films interrogate the documentary genre and how information is handled. Certainly in a context like this, which is usually made comprehensible by statistics, the exchange of the claim to truth for challenging fictions and focusing on apparently insignificant facts is anything but an obvious choice. There is nothing really asserted, nor is the work a coherent critique, but places a framework in front of the matrix with data, in which narratives can take form. |
 |
|