Jef Geys |
|
|
Jef Geys (°1934, Leopoldsburg, BE) Het minste wat je over Jef Geys kan zeggen, is dat zijn werk niet voor één gat te vangen is. Geys heeft geen vaste formule. Bovendien loopt hij niet met zijn agenda te koop. Zijn werken bieden weerstand tegen iedere poging ze te interpreteren. Ondubbelzinnige statements vind je er niet in terug, maar van uitgesproken betekenissen loopt het werk over. Over zijn bijdrage aan de eenentwintigste biënnale van San Paulo in 1991 schreef Geys in zijn Kempens Informatieblad, de gratis krant waarvan hij de publicatie verkiest boven die van tentoonstellingscatalogi, dat hij op zoek is naar een brug tussen de vanzelfsprekende dagelijkse realiteit en het nadenken over normen. Bondiger kan zijn werk niet worden getypeerd, maar preciezer evenmin. Een karakterisering die zo abstract is, staat weerloos tegenover de onreduceerbare eigenheid van ieder van Geys’ werken, maar een veralgemening concreter dan deze is onvermijdelijk met het werk in tegenspraak. Geys maakte verschillende installaties door op groot formaat teksten uit te schrijven. Vrouwenvragen (1967) is wellicht het meest bekende voorbeeld. Op een reeks opgehangen rollen plastic tafelzeil catalogeerde Geys tientallen vragen als “Moet men het thuisblijven van moeders bevorderen”, of “Willen alle vrouwen hun rol ter discussie stellen.” Veel van Geys’ werk lijkt er op gericht aan te tonen in welke mate de samenleving ten onrechte als vanzelfsprekend wordt ervaren. Introductie tot het marxisme bestaat uit een aantal immense vellen bruin papier waarop de kunstenaar een kleine theorie van het marxisme schetste. Geys constateerde in de jaren 1960 dat er vijf opvattingen over het marxisme gangbaar waren. Geys besloot om in de leer te gaan bij die vijf strekkingen en distilleerde uit die introducties een geïntegreerd verhaald dat aangevuld werd met voorbeelden uit de Belgische context en een korte geschiedenisles over de verschillende communistische regimes. Het is geen manifest met een opzwepend ritme, maar een droge schematische neerslag die erg aan lesnota’s doet denken. Tegenover het werk staat een ‘intercontinental,’ een type strandstoel waarvan de naam verwijst naar het gebruik ervan op het dek van passagiersschepen. Aan de rugleuning hangt op een kapstok een arbeidersplunje. De enscenering is polair en verzoent en contrasteert tegelijk de belangen van proletariaat en bourgeoisie. Is een nakende ontvoogding een realistisch scenario of wijst Geys eens te meer op de onoverbrugbare afstand tussen de levendige persoonlijke ervaring, die Geys’ in de alledaagse realiteit onderkent, en de vertaling ervan in operationele principes? |
Jef Geys (b. 1934, Leopoldsburg, Belgium) Introduction to Marxism (Ernest Mandel), 1977 The least that one can say about Jef Geys is that his work cannot be pigeonholed. Geys has no fixed formula. Moreover, he does not advertise his agenda. His works resist every effort to interpret them. One hardly finds unambiguous statements in them, but the works overflow with distinct meanings. In his Kempens Informatieblad (the free newspaper which he prefers to publish rather than exhibition catalogues), Geys wrote of his contribution to the 21st San Paulo Biennale in 1991, that he is seeking a bridge between the obviousness of everyday reality and reflecting on norms. His work cannot be characterised more succinctly, or more precisely. A characterisation that is so abstract cannot withstand the irreducible peculiarity of each of Gey’s works, and a generalisation more concrete than this is unavoidably in conflict with the work. Geys has produced various installations by writing out texts in large formats. Vrouwenvragen (1967, Women’s questions) is perhaps the best known. On a series of hanging rolls of plastic oilcloth table covering, Geys catalogued dozens of questions like ‘Should men encourage mothers to stay at home?’ or ‘Do all women want to question their role?’ Many of Geys’s works appear to be intended to show to what degree society is mistakenly perceived as natural. Introduction to Marxism (Ernest Mandel) is comprised of a number of immense sheets of brown paper on which the artist has sketched out a short theory of Marxism. In the 1960s Geys noted that there were some five current views of Marxism. Geys decided to study these five trends and after taking courses distilled an integrated account that was supplemented with examples from the Belgian context and a short lesson in the history of various Communist regimes. This is no manifesto which whips the reader up, but a dry, schematic report that reminds one very much of lecture notes. Opposite the work stands a ‘intercontinental’, a kind of beach chair that got its name from its use on the decks of passenger liners. A worker’s outfit hangs on a hall stand at the back of the chair. The design is polar, simultaneously reconciling and contrasting the interests of the proletariat and bourgeoisie. Is an imminent emancipation a realistic scenario, or is Geys once again referring to the unbridgeable gap between vital personal experience, which he discerns in everyday reality, and its translation into operational principles? |
|
|