Andrea Geyer |
|
|
Andrea Geyer (°1971, Freiburg, DE) Andrea Geyer is een Duitse kunstenares die leeft en werkt in New York. Ze toont een vijftig minuten durende slideshow waarin foto’s en krantenknipsels worden gecombineerd met tekstflarden uit de berichtgeving van verschillende persagentschappen. De foto’s zijn genomen in 2003 in New York en Los Angeles. De installatie werkt op verschillende niveaus. De enscenering is zakelijk en afstandelijk, didactisch zelfs. In een eenvoudige rechthoekige ruimte verschijnen dia’s in een raster op een diascherm. De foto’s leggen noch emoties, noch gebeurtenissen vast en de teksten doen zich objectief voor. Hun toon is niet geladen of suggestief, maar hun voorwerp is vaak erg normbepaald. Alle houden ze verband met de constitutionele rechten en plichten van een Amerikaans staatsburger. De enscenering wekt de verwachting van een samenhangend exposé, maar de volgorde waarin de verschillende dia’s elkaar afwisselen, is schijnbaar willekeurig. Bovendien breekt ook de steeds weerkerende protagoniste met het onpersoonlijke karakter van de informatiestroom. De installatie schippert tussen fundamentele vragen over ‘burgerschap’ en ‘nationaliteit’ en de persoonlijke omgang met de informatie die de media daarover aanreiken. Geyer wil de bezoeker van deze abstracte noties vervreemden. Ze bereikt dit ondermeer door de protagonists ondanks een conventioneel voorkomen als een buitenstaander te portretteren. De vrouw beweegt zich steeds in de marge van het tumult waarvan begrippen als ‘burgerschap’ de inzet zijn. De dia’s tonen de periferie van de massabetogingen tegen de oorlog in Irak enerzijds, en van een conformistische bureaucratische omgeving anderzijds: achtergelaten verfblikken waarmee een spandoek beschilderd werd, een verloren gelegde megafoon, horden politieagenten die het openbare domein militariseren in afwachting van oproer, de wachtkamers en gangen van een gerechtsgebouw. De installatie lijkt bovenal een vorm van gesimuleerde stedelijkheid. Beelden van stedelijke ruimtes worden door de persberichten geduid met de politieke krachten die er op ingrijpen. Haast zonder dat ze elkaar in de weg staan, waken een bureaucratische machine en een politioneel apparaat over regelmaat, laten protestbewegingen hun stem horen en vervolgen anonieme individuen hun weg. De stad verschijnt als een klankbord en als een ervaringsruimte. Geyer onderzoekt de mogelijkheden die de stedelijke openbaarheid voor contestatie biedt.
|
Andrea Geyer (b. 1971, Freiburg, Germany) Parallax, 2003 Andrea Geyer is a German artist who lives and works in New York. She shows a fifty-minute slideshow in which photographs and newspaper cuttings are combined with scraps of text out of the reports from various news agencies. The photographs were taken in 2003 in New York and Los Angeles. The installation works at various levels. The direction is businesslike and detached, even didactic. Slides appear in a grid on a screen in a simple boxy space. The photographs record neither emotions nor events, and the texts come across as objective. Their tone is neither charged nor suggestive, but their subject matter is often very intimately involved with norms and values. They are all connected with the constitutional rights and obligations of American citizens. The direction raises the expectation of a coherent exposé, but the order in which the various slides follow one another is apparently random. Moreover, the constantly recurring protagonist breaks the impersonal character of the flow of information. The installation is a compromise between fundamental questions about ‘citizenship’ and ‘nationality’, and dealing with the information that the media provides on that subject at a personal level. Geyer wants to disconnect the viewer from these abstract notions. Among the ways she achieves this is through the portrait of the protagonist, despite her conventional appearance as an outsider. The woman always moves in the margins of the tumult in which concepts such as ‘citizenship’ are at stake. The slides show the periphery of the mass demonstrations against the war in Iraq on one hand, and a conformist, bureaucratic environment on the other: discarded paint cans, with which the banners were painted; a lost loud-hailer; hordes of policemen waiting for riot duty, whose presence militarises public space; the waiting rooms and corridors of law courts. Finally, the installation appears to be a form of simulated urban experience. The news releases hint at the political powers that act in the urban spaces that we see. Almost without standing in the way, a bureaucratic machine and a police apparatus preserve order, permit protesters to let their voice be heard, while anonymous individuals continue going about their business. The city appears as a sounding board and a stage. Geyer investigates the possibilities that urban public space offers for protest. |
 
|
|