Damian Ortega

Recorridos, 2002

De in Mexico geboren architect Louis Barragan is een van de meest verfijnde, nauwgezette en poëtische beoefenaars van de landschapsarchitectuur. In de settings die aan De Chirico herinneren, is de solide muur tegelijk de hoogste eenheid en de bewoner van een groter metafysisch landschap, een scherm voor het ontsluieren van de verborgen kleuren van de haast witte Mexicaanse zon en voor het suggereren van nooit eerder geziene aanwezigheden.
In 2002 maakte Damien Ortega een reeks foto’s in het huis van Louis Barragan. Meer dan de focus te leggen op de merite van het getemperd visueel drama en andere architecturale kwaliteiten van het gebouw, stelde Ortega scherp op kleine sporen van erosie. De detaillistische littekens vallen enkel op na een close reading van de beelden. De serie beslaat een aantal foto’s van het exterieur en het interieur van de wandelgangen zoals de trap, of een betegelde vloer, die traag erodeerde door de recurrente activiteiten. Ortega leidt ons door de verschillen tussen eenzame architecturale ruimtes en de suggesties van ongeziene aanwezigheid van het leven door de focus te leggen op de implosie van de architecturale essenties door de rudimentaire elementen van het dagelijkse leven.

Recorridos, 2002

Mexican-born Louis Barragan is one of landscape architecture’s most refined, accurate and poetic practitioners. In the De Chirico-like settings he creates, the solid wall is both the supreme entity and inhabitant of a larger metaphysical landscape, a screen for revealing the hidden colors of Mexico’s almost white sun, suggesting never seen presences.

In 2002 Damian Ortega made a series of photographs in the house of Louis Barragan. Much more than focusing on the achievement of subdued visual drama and other architectural qualities of the building, Ortega framed small traces of erosion that rise to the surface only upon a close reading of the images. The series is composed of pictures of exterior and interior passageways as the staircase, or a tiled floor, that have slowly eroded under recurring activity. Ortega guides us through the differences between solitary architectural spaces and the suggestions of unseen presence of the living by focusing on the implosion of architecture’s essentials and the rudimentary elements in daily life.