Sebastian Diaz Morales |
|
Lucharemos hasta anular la ley Er is iets bijzonder onheilspellend aan de films en video’s van de Argentijnse kunstenaar Sebastian Diaz Morales. Tot op heden realiseerde Sebastian Diaz Morales zo’n 40 video-producties, sommige zijn experimenteel, andere eerder semi-documentair van aard. In regel zijn ze narratief van opzet en bouwt SDM een verhaal op uit kleine, eenvoudige ideeën. De omstandigheden of verhalen die vanop het scherm ons visueel bewustzijn bereiken zijn nooit comfortabel of geruststellend. Met wisselende betrokkenheid kijken we naar een koortsige wereld die ons meezuigt en weer terugwerpt in een tempo dat onophoudelijk doorstart. In vergelijking met de fastlane van onze actuele beeldcultuur zijn SDM’s films noch traag, noch snel, en lijken ze eerder te ontstaan in een snelle opeenvolging van verschillende traagheden die een heterotopisch elders ontsluiten. SDM lijkt te flirten met verschillende afgebakende genres: Documentaire, epische film, narratief vlugschrift, kortfilm filmisch essay en poëzie schuiven over elkaar in een slingerbeweging die voortdurend wisselende evenwichten opzoekt tussen realiteit, fictie en de werkelijkheid zoals ze subjectief beleefd, gefilterd en ontleed wordt. In een draaikolk voegt SDM die dimensies samen tot een eigengereide, hedendaagse filmpraktijk. De rijkdom ervan verbaast, des te meer wanneer we ontdekken dat wat we zien home-movies zijn die technisch niet meer behoeven dan dingen die zowat elk gezin in huis heeft: een videocamera en een computer. In de films van SDM staat de camera open voor het toeval hoewel we alleen maar kunnen raden waar de feiten mooi samenspoorden en waar er regieaanwijzingen nodig waren. SDM’s filmpraktijk ontstaat net in het kortsluiten van het berekende toeval met een meer afstandelijke en conflictueuze montage die fictieve filters, zelfreflexieve spiegelingen en narratieve scripts aan het gefilmde materiaal toevoegt, of ze eraan ontlokt om een onontwarbaar meshwork van verdichtingen en contrapunten in ons visueel bewustzijn te prenten. Lucharemos Een groep mensen stroomt samen voor het parlementsgebouw in Buenos Aires, Argentinië, om te protesteren tegen een nieuwe wet. De wet voert ondermeer hogere sancties in voor betogers en voor werk dat uitgevoerd wordt op de openbare weg. Het merendeel van de manifestanten bestaat uit straatventers, wiens voortbestaan wordt bedreigd door de strengere overheidsvoorschriften. |
We shall fight until they cancel the law There is something unusually ominous about the films and videos of the Argentinean artist Sebastian Diaz Morales. So far, Sebastian Diaz Morales has completed around 40 video productions. Some are experimental, others seek recourse to a semi-documentary approach. In general the productions have a narrative structure and the artist develops a story from small, simple ideas. The circumstances or stories that from the screen are transmitted to our visual consciousness are never comfortable or comforting. With varying degrees of involvement we observe a feverish world that incessantly draws us in tighter, only to throw us back again in a rhythm that is syncopated by false starts. Compared to the fast lane of contemporary visual culture, Sebastian Diaz Morales’ films are neither slow nor fast seeming rather to emerge from a rapid succession of a gamut of slownesses that together open onto a heterotopian elsewhere. We find Sebastian Diaz Morales flirting with different distinct genres: documentary, epic film, narrative pamphlets, short film, filmic essay and poetry overlap in continuously shifting balances sorted out between reality, fiction and reality as it is subjectively perceived, filtered or analyzed. In a vortex, Diaz Morales is able to blend these layers into a very personal contemporary film practice. Its richness is astonishing, the more so when we discover that what is being presented to us are home movies that technically require little more than what can be found in an average household: a video camera and a computer. In Diaz Morales’ films the camera is open for chance although we can only guess where the facts seamlessly converge and where the director’s hand was needed. Diaz Morales’ film practice is precisely rooted in short-circuiting calculated coincidence with a more distant and conflicting montage of fictional filters, self-reflexive speculations and narrative scripts added to the filmed material, or elicited from them to imprint our visual consciousness with a complex meshwork of concentrations and contra points. The perfect blend of layered meanings retrospectiveley seems to enable Diaz Morales’ camera to project scripts onto reality. Lucharemos A crowd gathers in front of the house of parliament in Buenos Aires, Argentina to contest a new law. The law implements more rigorous sanctions for demonstrators and vendors whose survival is threatened by the more strict regulations.
|
 |
|