Joost Conijn

Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa, Dzoel-kifl

De dag begint met het bakken van een eitje. Vandaag maakt Soelayman omelet met stukjes vis. Hawwa bouwt een dammetje in het moeras. Dzoel-kifl staat vastgezogen in de blubber. Abdallah beproeft de binnenband van zijn fiets in een kruiwagen met ijskoud water. Hij neemt een slok cola en dan een hap sneeuw. Moestafa heeft al een ronde over het terrein gemaakt. Er zijn grote bergen zand gestort. Zo dadelijk gaan ze er op af.

Siddieqa, Firdaus, Abadallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa en Dzoel-kifl zijn zeven kinderen uit een autochtoon Nederlands gezin dat leeft naar de leer van de Islam. De jongste is drie, de oudste veertien jaar oud. Ze wonen aan de rand van een gekraakt haventerrein onder de rook van Amsterdam. De film volgt de kinderen bij hun verkenningen van het ruige gebied dat bouwrijp wordt gemaakt voor oprukkende bedrijfspanden. Elke dag ondernemen de wolfskinderen een onnavolgbare ontdekkingstocht. Ze maken hutten, strippen een caravan, vinden een boom. Op een dag trekken ze er op uit om een bezoek te brengen aan de snoep- en worstschappen van de benzinepomp, het eerste station van de beschaving.
De kinderen groeien op in grote vrijheid. Vindingrijk geven ze inhoud aan hun spel. Ongedwongen vinden ze hun weg. Maar tegenover hun autonomie bestaat het reële gevaar van uitsluiting. De film is, meer dan een kritisch vertoog, een ode aan de poëzie van het ongerijmde.

Joost Conijn (Amsterdam, 1971) maakte naam met ‘Vliegtuig’ (2000, DVD, 25’). Na in een hangar op het ADM-terrein een vliegtuig te hebben gebouwd, vertrekt Conijn met de kist achter de auto naar de Marokkaanse woestijn. Hij vindt tegenslagen op zijn weg, krijgt motorpech en belandt in een zandstorm. Maar uiteindelijk krijgt hij het vliegtuig los van de grond en maakt de langverwachte vlucht.
‘Hout Auto (2002, DVD, 30’) is het relaas van een reis met een auto die loopt op hout. Vrij naar een methode die uit de tweede wereldoorlog stamt, gebruikt de auto hout als brandstof. Een zoektocht naar hout stippelt de route van de reis. Conijn zet koers richting de bossen van Oost-Europa, raakt verzeild in onherbergzame gebieden, verblijft twee dagen in Tsjernobyl en ontmoet archaïsche vormen van bestaan.

Vertrekpunt is zijn fascinatie voor andere werelden en alternatieve manieren van leven, anders dan het aangepaste bestaan in de westerse wereld om hem heen. Reizen is als een onbedwingbare behoefte, net als zijn hang naar het avontuur. Op elke reis ontvouwt zich een aaneenschakeling van onvoorziene gebeurtenissen. Juist in het onbekende zit de potentie.
‘Hout Auto’ begint bij het verlangen zich onafhankelijk te verplaatsen, voorbij gebaande wegen. Conijn pareert de gangbare brandstofeconomie en bevraagt vooronderstellingen die gepaard gaan met dominante culturele canons.

In ‘Auto op dak’ (1996), C’est une Hek’ (1997) en ‘Vliegtuig’ (2000) ligt de focus vooral op de techniek en de notie van het verplaatsen. In ‘Hout Auto (2002) en ‘Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa, Dzoel-kifl’ (2004) richt de blik zich naar mensen en culturen die dicht bij de beginselen van het bestaan lijken te staan. De beeldtaal is eenvoudig en scherpzinnig. Uit alles spreekt een grote autonome gedrevenheid: intens leven, alles geven.

Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa, Dzoel-kifl

The day begins with frying an egg. Today Soelayman ads bits of fish. Hawwa is building a dam in the marshes. Dzoel-kifl is sinking into the mud. Meanwhile Abdallah tests the inner tube of his bicycle tyre in a wheelbarrow filled with ice cold water. He takes a swig of lukewarm Coke together with a bite of snow. Moestafa has already taken a look around the site. Some big mounds of sand have been dumped near the lake. They are gonna to explore them right after breakfast.

Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa, and Dzoel-kifl are the seven children of a native dutch family that lives according to the Islam. The youngest is three, the oldest fourteen. They reside under the smoke of Amsterdam on the fringes of a squatted dockland site. The film follows the children as they explore the rough terrain that is being converted into commercial properties. Each day, the children undertake another voyage of exploration. They build huts, strip a caravan, find a tree. One day, they set off to visit the shelves with sweets and snacks at the local petrol station, the nearest outpost of civilisation.

The children grow up in great freedom, undisturbed by the conventions of the social manifesto. They are uninhibited in their play, inventive in finding their way. But set against their autonomy, there is a real danger of exclusion. More than a critical reflection upon autonomy, the film is an ode to the poetry of the wayward inimitability.

Joost Conijn made his name in 2000 with Vliegtuig (Airplane, 2000, DVD, 25’). After building an aeroplane in a big hangar at the ADM site, Conijn sets off to drive to the Moroccan desert towing the plane behind his car. After many setbacks he finally makes the long awaited flight.
Hout Auto (Wood Car, 2002, DVD, 30’): in the summer of 2001 Conijn builds a car that is running on wood. Based on a method dating from the second world war, the car uses wood for fuel instead of petrol. By the end of the summer the artist drives to the East, leaving cultivated roads behind, travelling towards the unknown. In order to keep the motor running, he heads for the forests of Eastern Europe. Crossing little villages in Romania, Ukraine, Albania, people guide him to local saw-mills and offer him food and spare wood. The car serves as an intermediary and accelerates unexpected encounters.
A starting-point of the work of Joost Conijn is the artist’s fascination for alternative ways of life just outside the accommodated society. His unbeatable drive is being fed by his need for adventure. Travelling is to him like a natural urge. Every journey unravels an accumulation of unforeseen situations and ingenuous exchange.
Hout Auto stems from the artist’s desire to move and transport himself independently, parrying for instance the economy of gas stations, questioning presumptions connected with dominant cultural frameworks.
Auto op dak (Car on roof, 1996), C’est une hek (1997), and Vliegtuig (2000) mainly focus on the mechanics and the notion of moving. In Hout Auto (2002) and Siddieqa, Firdaus, Abdallah, Soelayman, Moestafa, Hawwa, Dzoel-kifl (2004) the point-of-view is gradually being directed towards people and cultures that seem to live close to the basic conditions of life. Like his working process, the imagery is simple and acute. All imbued with the artist’s adventurous endeavour and autonomous drive: living intensely, giving it all. (Jellichje Reijnders)