Gerard Byrne

Wat inspireerde je om het symposium ‘New Sexual Lifestyles’ uit een editie van Playboy uit 1973 te reconstrueren?

Oorspronkelijk was het werk een opdracht die ik uitvoerde eind 2002 voor de Douglas Hyde galerie in Dublin. Vervolgens maakte ik een aangepaste versie voor de Biënnale van Istanbul en het Frankfurter Kunstverein. Het ontstond uit een eerder project getiteld ‘Why It’s Time for Imperial, again.’ (Manifesta 2002). Zoals ‘Imperial’ is ‘NSL’ gebaseerd op een tekst die ik vond in een oud magazine. Eén van de dingen die me interesseren in zo’n oude magazines is het feit dat ze bewijs leveren van betrachtingen en eigen identiteit, en dit alles binnen de context van de pluralistische, kapitalistische kiosk. Ze brengen in kaart hoe de identiteit en verscheidenheid van de consument verschuift over de decennia.

Magazines zijn ook heel vergankelijk?

Zeker en vast, van alle massamedia zijn het de magazines, samen met kranten (maar die verdenk ik ervan een andere agenda te hebben), die heel erg binnen een tijdsgeest opereren. Ze zijn ook voorbijgaand en worden makkelijk weg gegooid. Er zijn verzamelingen en archieven, maar mensen koesteren ze door de band niet zoals ze doen met een oud popliedje of tv-programma’s uit vervlogen dagen. Ze worden nooit herdrukt.

Recent keek ik in een exemplaar van Playboy en het viel me op dat er een groot verschil is in de intellectuele inhoud van 1973 vergeleken met die van vandaag. Was die vorm van maatschappelijke ‘ver-domming’ iets dat je trachtte te definiëren?

Om eerlijk te zijn heb ik weinig kennis van de inhoud van de hedendaagse Playboy. Ik ken alleen de oude. Volgens mij is het een interessante én veelbetekenende publicatie. Op de een of andere manier is het een belangrijk magazine, maar of het dezelfde redactionele ambities heeft nu als in de jaren 1960 of 1970 weet ik niet. Ik ben geïnteresseerd in hoe mensen noodzakelijkerwijs kijken naar mijn ‘NSL’ in de context van de hedendaagse uitgave. Ik hou van de uitdaging naar wat Playboy vandaag zou kunnen zijn.

Je hebt acteurs gebruikt om de verschillende rollen te spelen. Heb je ze veel regieaanwijzingen gegeven?

Ik heb samengewerkt met een kleine productiefirma, Celtic Mouse Productions. De productie is te vergelijken met die van een reclamefilmpje maar met een krapper budget. Maar de schaal is vergelijkbaar. Je hebt een productieteam en je hebt acteurs, het is vrij recht door zee en alledaags. Acteurs hebben onmiskenbaar regie nodig, een klankbord met betrekking tot hun prestatie, dus werkte ik nauw samen met het productiebedrijf en een acteur, James Watson, die me hielp om de twaalf acteurs te regisseren. Wat het leeuwendeel van het werk was, want op de een of andere manier moest de tekst een ruimtelijk en wereldlijk aspect krijgen.

Vertel me wat meer over de setting van ‘NSL’.

Wel, het was niet de bedoeling om ‘NSL’ ergens te ‘zetten’ in de conventionele filmische zin van het woord, hoewel ik de locatie een toevoeging wilde laten vormen op de complexiteit van de situatie. We hebben uiteindelijk gefilmd in het Goulding House op het Ierse plattenland. Goulding House is een architecturaal meesterwerk, maar ontoegankelijk voor het publiek. Het werd gebouwd in 1972, een jaar voor ‘New Sexual Lifestyles’ gepubliceerd werd. Recent werd het gerestaureerd. Het is een laatmodernistische glazen kubus die balanceert op de rand van een rivierbedding waardoor er maar één gevel de grond raakt. Het werd gebouwd voor Sir Basil Goulding, een rijk zakenman en verzamelaar, die gezien werd als lichtjes excentriek, met name door, laten we zeggen, zijn collega-bestuursleden van de Centrale Bank van Ierland. Goulding was het centrum van een kring van kunstenaars, critici en architecten, wat leidde tot een soort voorpost van Modernistische ideeën te midden een anders (nog) niet modern land. Hij bouwde het huis als een plek om vermaak te bieden, niet om te wonen.
Als een zakenman’s Playboy Mansion?

Ja, ondanks de architecturale retoriek die zeer utilitair is met zijn Mies van de Rohe-rationaliteit, het werd oorspronkelijk gebouwd als een ontmoetingsruimte om te praten en ideeën uit te wisselen… . Het huis speelt een belangrijke rol in ‘New Sexual Lifestyles’, het heeft een gelijklopend eigen verhaal. De video legt de nadruk op de tekst maar het huis blijft zeer aanwezig doorheen het hele werk, vooral bij de foto’s.

Ik wou je nog iets vragen over die foto’s. Het zijn mooie interieurbeelden van het huis, maar ze hebben ook een dromerige kwaliteit, alsof ze uit het verleden stammen.

Ja, foto’s hebben automatisch een aandoenlijkheid over zich, die gaat over het moment dat ze genomen werden. Wat ervoor en erna kwam op een zeer ‘Proustiaanse’ manier. Ze laten allemaal gaten en vertellen over de tijd die was voor en na de foto. De foto’s leggen de nadruk op het huis maar werken ook als een dialoog met de video, aan de ene kant geven ze het werk contextueel en ruimtelijk inhoud en aan de andere kant fungeren ze als een fragment, een min of meer onthechte visie die een ander ritme heeft. Ze dienen voorts als fysieke aanduiding dat dit werk een reconstructie is. Ze leveren het bewijs van de eigentijdse situatie van de video.

Ondanks het feit dat de video uit 1973 zou kunnen stammen, gezien het huis in zijn oorspronkelijke pracht hersteld werd, zoals ook in zekere zin de video iets herstelt ?

Ja, ik denk dat er meerdere lagen zijn. Maar het werk slaagt erin gebruik te maken van het huis en van het feit dat het überhaupt bestaat. Het is geen filmset, het is echt én het heeft een geschiedenis, zoals ook het tijdschrift echt is. Er zijn een foto van het tijdschrift én verschillende foto’s van het huis aanwezig in de installatie. Op bepaalde niveaus geven de foto’s de concrete omstandigheden aan, de fysieke geschiedenis doorheen de hele wedersamenstelling. Er is geen misverstand over wat de acteurs doen en wat er op video staat. Ik begrijp dat acteren een creëren van betekenis impliceert, het opwekken van een gangbare realiteit vanuit tekstueel materiaal. Mij interesseert het idee dat acteren een uitdagende matrix is van hoe alle voorstellingsmechanismen werken.

Toen ik de video zag kon ik niet nalaten te denken hoe de originele discussie er uitgezien moet hebben.

Ik ook! Het werk is deels speculatief. Ik bedoel: we hebben alles wat voorbij de tekst zat moeten verzinnen en improviseren. Het eindresultaat is een poging daartoe en niets weerhoudt anderen ervan om een heel eigen en andere versie te brengen. Je kan op geen enkele manier authenticiteit claimen.

Denk je dat de beperkte informatie die we hebben over het oorspronkelijke symposium het geheel een fantasierijk kantje geeft?

Ik ben geen historicus, maar het is voor mij belangrijk dat de teksten die ik gebruik deel uitmaken van ons actief geheugen. Uiteraard is actief geheugen een open begrip. ‘New Sexual Lifestyles’ is voor mij belangrijk omwille van de tijd waarin het gepubliceerd werd en de veranderingen die er sindsdien plaatsvonden. De vijftiger jaren zijn een beetje een grens voor mij, ik ben geboren in 1969, maar de zestiger jaren voelen lichtjes familiair aan en de jaren vijftig dus niet. Het is een redelijk losse aanpak van de geschiedenis maar we hebben het hier eerder over klimaten dan datums. Ik denk dat het belang schuilt in het feit dat deze werken gebaseerd zijn op de meest vergankelijke en gooi-maar-weg-elementen, of indrukken zo je wil, van een cultuur, op de ongrijpbare kantjes ervan.

What inspired you to want to re-construct the symposium New Sexual Lifestyles as published in a copy of Playboy in 1973?

Originally the piece was commissioned for a show I did at the end of 2002 at the Douglas Hyde Gallery in Dublin and then I made a revised version for the Istanbul Biennial and Frankfurter Kunstverein. It came out of an earlier project called Why It’s time for Imperial,again. As with “Imperial”, “NSL” is rooted in a text found in an old magazine. On of the things that interests me about old magazines is that they evidence aspirations and self-identities, all offered within the pluralism of the capitalist newsstand. They chart shifts of consumer identity and differentiation across the decades.

Magazines are also disposable

Absolutely, of all the mass media they are the ones, together with newspapers (although I feel they have a different agenda) that try to be of their moment. They are also the most ephemeral and readily disposed of. There are collections and archives, but people don’t cherish them in the ways they cherish old Pop songs or old TV shows. They are never re-printed.

I looked through a copy of Playboy recently and there’s a huge difference in the intellectual content of 1973 compared to today. Was this sense of society dumbing down something you were attempting to define?

To be honest with you I don’t really know much about Playboy magazines today, I only know about the old ones. I think it’s an interesting publication and a significant one. One way or another it’s an important magazine, but whether it has the same editorial ambitions now as it did in the 60s and 70s I don’t know. However I am interested in how people necessarily see “NSL” within the context of the contemporary Playboy magazines. I like how that challenges our ideas of what Playboy can potentially be.

You got actors to play the different parts. How much direction did you give them?

I worked with a small film production company, Celtic Mouse Productions. The production of the work is similar to an advertisement shoot, except for the smaller budget. But the whole scale is similar, you have your crew and your actors, it’s quite conventional and workaday. Invariably actors need direction, someone to respond to what they’ve done, so I worked closely with the production company and an actor called James Watson who helped me direct the twelve actors, which was a big part of it because somehow you have to make this text into something spatial and temporal.

Tell me about where you decided to set New Sexual Lifestyles

Well I didn’t intend to “set” it anywhere specific in the conventional filmic sense, although I did want to situate it somewhere that added complexitiy to the situation. It was filmed in The Goulding house in the Irish countryside, which is an architectural landmark but is inaccessible to the public. It was built in 1972 a year before New Sexual Lifestyles was published, and was recently restored. Its a late modernist glass cube that’s cantilevered onto the side of a river valley so there is only one facade touching the ground. It was originally built by Sir Basil Goulding, a wealthy business man and collector, who was widely seem as somewhat eccentric and unorthodox among say, his fellow Board members on the Central Bank of Ireland. He was at the centre of a very small circle of artists, critics, and architects, which amounted to an outpost of Modernist ideas amid an otherwise pre-modern country. He built the house as somewhere to entertain, not to live.

So like a businessman’s playboy mansion?

Yes, despite it’s architectural rhetoric which is very utilitarian with it’s Mies Van de Rohe rationality, the house was essentially built as a social space for people to talk and exchange ideas. The house has an important role in New Sexual Lifestyles, it has a parallel history, the video focuses on the text but the house is incredibly prominent through out the work, especially with the photographs

I was going to ask you about the photographs. They are very beautiful interiors of the house, but there is a dreamy quality about them as if they are rooted in the past.

Yes, well photographs invariably have pathos about them, which is about the moment they are linked to. What went before and what came after in a very Proustian kind of way. They leave all these gaps and speak about the time that surrounds the photograph before and after. The photographs foreground the house, but they also work as a dialogue with the video, on the one
hand they substantiate the work contextually and spatially, and on the other they operate like outtakes, a slightly detached vision that operates at a different speed. They also serve to physically index the fact that this is a re-construction. They evidence the contemporary situation of the video.
Even though the setting could be 1973 because the house was restored to it former glory, which is like the video in
a sense

Well yes, I think there are multiple layers. But the work manages to make use of the house and the fact that the house does exist, its not a film set, it’s real and has a history, just as the magazine is real. There is a photograph of the magazine in the installation as well as those of the house. At some level the photographs assert the concrete circumstances, the real material histories through which the re-construction is assembled. So there is no misconception of the status of what the actors are doing and what’s on the videotape. I understand acting as a process of signification, of conjuring up a tenable reality out of textual materials. I’m interested in the idea that the process of acting is a provocative model of how all representation works.

When I was watching the video, I couldn’t stop wondering what the original discussion must have looked like.

Me too! The work is partly speculative,
I mean, we have to make up and ad-lib everything beyond the text itself. This is just one attempt to do that, and there’s no reason why somebody else couldn’t come along and do another version. There are no grand claims to authenticity in these works.

Do you think the lack of information we have about the original symposium gives it a fanciful edge?

Well, I’m not a historian. It’s important to me that the texts I use are in living memory. Obviously living memory is a loose term. New Sexual Lifestyles is relevant to my life because of when it was published and the cultural shifts that have happened since. The 50s are a little bit beyond the bounds for me, I was born in 1969, but the 60s feel vaguely current whereas the 50s don’t. That’s a very loose approach to history but I actually think that we are talking about cultural tropes here rather than specific dates. I think that the interest lies in the fact that these works are built on the most ephemeral and throw away impressions of a culture, the intangible elements.

(Previously published in Untitled Magazine)